Z opóźnieniem postanowiłem w końcu skomentować opisywany we wszelakich mediach twór nazywany marszem równości – a ostatnio mający miejsce w Krakowie. Na wstępie chciałbym zaznaczyć że moje przekonania nie opowiadają się za żadną ze stron – jeśli chodzi o stosunki damsko-męsko-jakiekolwiek – są całkowicie neutralne i nie mam zamiaru gloryfikować żadnej ze stron. Wzorem Cejrowskiego powiem jednak – “co mnie wkurza”.
Długi weekend upłynął pod znakiem protestów – najpierw związkowcy w Warszawie próbowali dosłownie wedrzeć się na kongres Europejskiej Partii Ludowej, następnie kraj obiegła wiadomość o kolejnym proteście w KGHM. Jak przebiegały te “pokojowe” protesty?
Nagłaśniany ostatnio przez media problem Pani Barbary dotyczący jej prośby o eutanazję ciężko chorego syna stał się źródłem podziału Polaków na dwie grupy. Pierwsza – ta liberalna – stara się zrozumieć i oferować wsparcie – przynajmniej psychiczne dla matki która od 24 lat opiekuje się synem nie mającym żadnego kontaktu ze światem zewnętrznym.
Drodzy czytelnicy – czapki z głów! Prawdopodobnie w końcu wydostaniemy się z ciemnego tyłu ( skojarzenia poprawne ) listy zacofanych krajów. To nie komunizm – nie możemy sobie i innym wmawiać że znajdujemy się w czołówce, a Polska jest krajem mlekiem i miodem płynącym.
Od dawien dawna wiadomo, że każdy Polak posiada duszę ułana. Co za tym idzie – walczy o wszystko co wydaje mu się słuszne, często pomimo świadomości i podszeptów odnośnie bezsensu ingerencji. Idealnym wzorem jest nasz prezydent który swego czasu starał się z ułańską fantazją wmieszać w konflikt pomiędzy Rosją a Gruzją, podczas gdy większość rodaków zadawała sobie zasadnicze pytanie “gdzie do cholery jest Gruzja?”.